କାଦମ୍ବିନୀ ଖୁଣ୍ଟିଆ
କିଛିଦିନ ବିତିଗଲା। ନିତି ସଞ୍ଜ ସକାଳେ ଜେଜେ ମା ଯାଏ ବଗିଚା ଦେଖି କିଏ କେମିତି ଅଛି ପତ୍ର ଝଡା ଦେଲାଣି କି ନାହିଁ.... ଔଷଧ ବୃକ୍ଷ ସବୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଅଛି କି ନାହିଁ...? ଏମିତି ଦିନେ ବିଳମ୍ବ ଘଟିଛି ଘରକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଆଉ ଘରର କାମ ହେଇ ପାରିନି ପୁଅ ପଚାରିଲା ବୋଉ ତୁ ଆଜି କାହିଁ ଡେରିକଲୁ ତୁ କଣ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ସକାଳେ ସଞ୍ଜେ ଯାଉଛୁ କଣ ପାଉଛୁ ସେଥିରୁ? ଆଉ କାଲିଠାରୁ ବନ୍ଦ କର ଯିବା।ବୋହୂ ବି ଟିକେ ସାହାସ ପାଇଗଲା ସ୍ବାମୀ ମୋର ଏତେ ଦିନେ ଆଜି କଥା ପଦେ କହିଲେ। ବୋହୂ କହିଲା ଘରେ କେତେ କାମ ପଡିଛି କାମ କରିଥିଲେ ତ ଆମେ ଯାଇପାରିଥାନ୍ତୁ ପାର୍କ। ଜେଜେ ମା ଶୁଣି ଆଖିରେ ଲୁହ ଟଳମଳ ଓଠରେ ଏକ ଭିନ୍ନ ଦର ଫୁଟା ହସ। ଲୁହର କାରଣ ହେଉଛି ଯୋଉ ପୁଅକୁ ଖୁଆଇ ପିଆଇ ଛୋଟରୁ ବଡ କଲି ଯିଏ ଏ ବୟସରେ ଆହାଃ ପଦେ କହିବା ବଦଳରେ ଆଜି ମରମ କଥା କହିଲା। ସେ କାହୁଁ ଜାଣିବ ଏ ସ୍ନେହ ଭଲପାଇବାର ବନ୍ଧନ। ଦର ଫୁଟା ହସର କାରଣ ହେଉଛି କି କଥା କହିପାରୁନଥିବା କୋମଳ ବୃକ୍ଷଙ୍କ ପାଖେ ସ୍ନେହ ଭଲପାଇବା ମମତାର ବନ୍ଧନ ଯାହାକି ଆପେ ଆପେ ମତେ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧନର ଛତ୍ର ଛାଇତଳକୁ ଟାଣିନିଏ। ଏଠି କଥା କୁହା ମଣିଷ କରିଦିଏ ପର। କିନ୍ତୁ ଦୁନିଆ ଆଖିରେ କଥା କହିପାରୁନଥିବା କୋମଳ ବୃକ୍ଷ ତା ବକ୍ଷରେ କୋଳେଇ ନିଏ। ଜେଜେ ମା ତା'ର ଘରର ସବୁ କାମ ସାରି ଦେଇ ପୁଣି ଚାଲିଗଲା ଟିକି ବଗିଚାକୁ ଆସି ବାହୁନି ବାହୁନି ତା ମନରେ ଚାପି ରଖିଥିବା ଦୁଃଖକୁ କ୍ରନ୍ଦନ ସ୍ବରରେ ଗାଇଚାଲିଲା। ଯେମିତି ତା ଦୁଃଖକୁ ବୋଧେ ଦୂର କରିଦେବେ ସ୍ବାମୀ ରୋପି ଥିବା ବୃକ୍ଷ ଗୁଡିକ। ନାତି ନାତୁଣୀକୁ ନେଇ ପୁଅ ବୋହୂ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଦେଖନ୍ତି କି ଘର ପରିଷ୍କାର ହେବା ସହ ରୋଷେଇ ସରିଛି ସମସ୍ତେ ଖୁସିରେ ଖାଇ ବସିଲେ। ନାତି ନାତୁଣୀ ମନେ ମନେ ଜେଜେ ମାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥାନ୍ତି କିନ୍ତୁ ବାହାରକୁ ଭୟରେ ପ୍ରକାଶ କରି ପାରୁନଥିଲେ। ଖାଇ ସାରିଲା ପରେ ବୋହୂ କହିଲା ବୋଉ କାହିଁ ଦେଖାଯାଉନାହାନ୍ତି।
ରାତି ୯ଟା ହେବ ପୁଅ କହିଲା ହଁ ତ ବୋଉ କାଇଁ ଯେ, ବହୁତ ଡାକିଲା ପରେ ବୋଉ ଶୁଣୁ ନାହିଁ। କୁଆଡେ ଗଲା ଏତେ ରାତିରେ। ମଣିଷ ଟିକେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇବ କି କ'ଣ ହେ ତେରିକି... ନାତି କହିଲା ପାପା ଜେଜେ ମା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଖକୁ ଯାଇନାହାନ୍ତି ତ! ତାଙ୍କ ପୁଅ! ତାଙ୍କ ପୁଅ ଆଉ କିଏ ମୁଁ ତ ତା ପୁଅ। ନାତୁଣୀ କହିଲା ପାପା ସବୁଦିନ ଯେଉଁଠି କି ଯାଆନ୍ତି ଆସିଲା ପରେ ଗାଳି ଶୁଣନ୍ତି। ମାନେ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରାକୃତିକ ସ୍ନେହ ବନ୍ଧନର ଟିକି ବଗିଚାକୁ ହୁଏତ ଯାଇଥାଇ ପାରନ୍ତି। ହଉ ଚାଲିଲ ଦେଖିଆସିବା। ବୋଉ ବୋଉ ଡାକି ଡାକି ବଗିଚାରେ ଦେଖେ ତ ବୋଉ ଏକ ଗଛ ମୂଳରେ ଶୋଇଛି। ଦେହ ସାରା ପୁଷ୍ପପତ୍ରରେ ସାରା ଶରୀର ଘୋଡେଇ ହେଇଯାଇଛି ଯେମିତି ଶୀତୁଆ ରାତିର ମୋଟା କମ୍ବଳ ପରି। ତୁ ଏଇଠି ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇଛୁ ଡାକିଲେ ଜବାବ ଦବାର ନାହିଁ। ମଣିଷ ବିଶ୍ରାମ ନବା ବଦଳରେ ଆସି ଖୋଜିବାକୁ ପଡୁଛି। ଡାକିଲା ବୋଉ ବୋଉ ତୁ ଉଠୁନୁ କଣ କେତେ ଶୋଇବୁ? ପୁଅ ହଲେଇ ଦେଇ ଦେଖେ କି ବୋଉ ଆଉ ଦୁନିଆରେ ନାହିଁ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ ପୁଅ ଆଉ ବୋହୂ ନାତି ନାତୁଣୀ ଦେଖୁଥାନ୍ତି। ଆଖିରୁ ଝରୁନି ଟୋପେ ଲୁହ। ପାପା ମାମା କହିଲେ ଆଖିର ଲୁହ ଟୋପେ ଝରେଇ ଦିଅ ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ବୋଉ କେତେ ଭଲ ପାଉଥିଲା। ପାପା ମାମା ଆମ ଆଖିରୁ ସବୁଦିନ ଲୁହ ଝରୁଛି କଏ କହିଲା ଲୁହ ଝରୁନି? ଆଜି ତମ ମାନଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଛି କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆମ ଆତ୍ମା କାନ୍ଦୁଛି। ଏ ମିଛିମିଛିକା ଲୁହ ଆମ ଆଖିରେ ନାହିଁ। ଜେଜେ ମାଙ୍କ ଶବ ସତ୍କାର ପାଇଁ ନାଁ ନେଲେ ସ୍ବର୍ଗଦ୍ବାର ନା ନେଲେ ମଶାଣୀ ନା ତିଆରି କଲେ କୋକେଇ। ଯେମିତି ଜେଜେ ମା ଶୋଇଥିଲେ ସେଇଥିରେ କିରୋସିନୀ ଢାଳି ନିଆଁ ଦେଲେ। ଜେଜେ ମା ଜଳିବା ସାଥେ ସାଥେ ଜଳିଗଲା ଫଳ ପୁଷ୍ପଭରା ଟିକି ବଗିଚା। ଜେଜେ ଆଉ ଜେଜେ ମା ସ୍ନେହ ମମତା ସମୟ ଝାଳ ବୁହାଇ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରକୃତିର ଟିକି ବଗିଚା କରିଥିଲେ। ପାପା ଉଜାଡି ଦେଲେ କ୍ଷଣକ ଭିତରେ।
ସେପଟେ ରାସ୍ତା କଡରେ ବଡ ବଡ ଚାକୁଣ୍ଡା ବର ଓସ୍ତ ବୃକ୍ଷରେ ଯାନ ବାହାନ ପିଟି ହେଇ କେତେ ଜୀବନ ନେଉଥାଏ। ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ବାରା ବୃକ୍ଷକୁ କାଟି ରାସ୍ତାକୁ କରନ୍ତି ଚଉଡା ଯାହାକି ଅନେକ ସଡକ ଦୁର୍ଘଟଣାରୁ ପାଉଛି ରକ୍ଷା। ନୁତନ ରୋପଣ ହୁଏ ପୁଷ୍ପର ବୃକ୍ଷ ଯାହା ସେଥିରେ ସେଇ ନାତି ନାତୁଣୀ କଲେ ରାସ୍ତା କଡରେ ବୃକ୍ଷ ରୋପଣ। ଜେଜେ ଜେଜେ ମାଙ୍କ ଅଧୁରା ସ୍ବପ୍ନକୁ କରିଲେ ପୁରଣ। ଫୁଟୁଥିବା ପୁଷ୍ପକୁ ନେଇ ଅର୍ପିଲେ ତାଙ୍କରି ଚରଣ। ରୋପି ନୂତନ ବୃକ୍ଷ ନାମ ଦେଲେ ନବୀକରଣ। ରାସ୍ତା ଯେ ଆମର ସବୁଜ ପତ୍ର ସହିତ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ଫୁଟି ପୁଷ୍ପ ରାସ୍ତାର ପ୍ରାକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବଢାଏ। ପଥିକ ମାନଙ୍କ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସ ଭରଇ। ଏଇ ବୃକ୍ଷ ଅଙ୍ଗାରକାମ୍ଳ ବିଷକୁ ପିଇ ଅମ୍ଳଜାନର ଅମୃତ ପରଶି ଦିଅଇ। ନୂତନ ପଲ୍ଲବୀତ ହୋଇଉଠଇ। ଖରା ବର୍ଷା ଶୀତ କାକରରୁ ରକ୍ଷା କରଇ। ଏଇ ବୃକ୍ଷ ବଡ ହୋଇ ଆମ ଖାତା ବହି ସାଜଇ। ଚୁଲି ମୁଣ୍ଡେ ଜାଳେଣି ହୁଅଇ। ଲାଇନ୍ ଗଲେ ଆଲୋକ ବିତରଣ କରଇ। ଆସ ମିଳିମିଶି ବୃକ୍ଷ ରୋପିବା ଆଉ ଏକ ନୂଆ ଇତିହାସ ସୃଷ୍ଟି କରିବା।
ଅରିମୂଳ, କେନ୍ଦ୍ରାପଡା
No comments:
Post a Comment
ହୃଦୟରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଏବଂ ଶୁଭ କାମନା।