ଶୂନ୍ୟ ପଞୁରୀ

ସସ୍ମିତା ମହାପାତ୍ର

ଶୂନ୍ୟ ପଞୁରୀକୁ ଆଦରିଲି,

ଯେବେ ଆନନ୍ଦେ ରହିବା ପାଇଁ ।

ସବୁ ଦ୍ବାର ଖୋଲା ହେଲେ ଯିବାପାଇଁ,

ପଥ କାହିଁ ପାଉ ନାହିଁ ।।

ପୂତି ଗନ୍ଧମୟ ପଞୁରୀ ବାହାରୁ ଦେଖି ଲାଗିଲା ସୁନ୍ଦର ।

ସେ ଲାଗି ମାଗିଣ ପଳାଇ ଆସିଲି ଛାଡି  ସେ ଘନ କନ୍ଦର।।

ତାତ ମାତ କେତେ କରିଲେ ଆକଟ ଯିବାକୁ କୁହନା ତୁହି ।

ଯେ ଲାଗି ଯିବାକୁ ବଳାଇଛୁ ମନ କିଛି ନ ମିଳିବ ତହିଁ ।।

କେତେ ପ୍ରଯତନ କରି ସତକାର ତାତଙ୍କୁ ଗୁହାରୀ କରି ।

ମାତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ବିଦାୟ ମାଗିଣ ଘରୁ ଆସିଲି ବାହାରି ।।

ପ୍ରକୃତିର ଶୋଭା ଅତି ମନଲୋଭା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ।

ଖେଳିଲି ବୁଲିଲି ମଧ୍ୟେ ହଜିଗଲି ମାୟା ରଙ୍ଗ ବୋଳି ହୋଇ ।।

ଖଣ୍ଡି ଉଡା ଦେଲି ଡାଳରୁ ପାହାଡ ଝରଣା ନଦୀର କୂଳେ ।

କେତେ ପ୍ରଜାପତି ସାଥେ କରି ସାଥୀ ଖେଳିଲି ଯେ ସରାଗରେ ।।

ଅଗ୍ନି ହୁତାଶନେ ଜଳିଗଲା ପର ପଡିଲି ଧରଣୀ କୋଳେ ।

ତାତ ମାତା କଥା ଅପରାହ୍ନେ ବସି ଭାବେ ଏକା ପଞୁରୀରେ ।।

କିମ୍ପାଇଁ ଆସିଲି ଛନ୍ଦରେ ଫସିଲି ଥିଲି କେତେ ଆନନ୍ଦରେ ।

ସବୁ ଥିଲା ଶୂନ୍ୟ ଅଭାବରେ ଭାବ ରହିଥିଲି ଗୁପତରେ ।।

କା ଡାକରେ ତେଜି ଆସିଲି ମହନେ ଦହନ ହେବାର ଲାଗି  ।

କାହିଁ ସେ ଗମିବ ଅବା ଘେନିଯିବ ପଞୁରୀକୁ ଦେବ ଭାଙ୍ଗି ।।

ନିତି ମନେ ବତୀ ଜାଳେ ଦିନରାତି ଗଣେ ବସି ଶେଷ ଘଡି ।

ଅଣଚାଶ ବେଗେ ଆସିବ କି ଯୋଗେ ତାତପୁରେ ଯିବି ଉଡି ।।

ଉଡିଛି ଯେତିକି ପଡିଛି ସେତିକି ପାଇଛି ତହୁଁ ଅଧିକା ।

ନିଅ ତାତମାତ କରି ମତେ ମୁକ୍ତ ଡାକେ ପାରା ବସି ଏକା ।।

ରହିଥବି ସୁଖେ ଗାଉଥିବି ମୁଖେ ଚିନ୍ତା ନ କରିବି ଲବେ ।

କରିଦିଅ ମୁକ୍ତ ଯିବାର ଦ୍ବାରଟି ଆଉ ନ ଆସିବି କେବେ ।।

                                                                   ପୁରୁଣା ଭୂବନେଶ୍ବର