ଅକ୍ଷୟ ଓଝା
ଭାଇର କୋକେଇ ଉଠିଲା । ତଥାପି ମୁଁ ଜିଦ୍ରେ ଅଟଳ ଥିଲି ଭାଇ ଶବ ପାଖକୁ ନ ଯିବାକୁ । ଆମ ଘର ଦୁଆର ବନ୍ଦ୍ ଥିଲା। ଭାଇ ପରିବାରର କ୍ରନ୍ଦନ , ରୋଦନରେ ଦୁଃଖ ଭରା ବାତାବରଣ ସୃଷ୍ଟି ହେଇଗଲା । ତଥାପି ମୁଁ ଅଟଳ ଥିଲି, ଭାଇର ପିଲାମାନେ କେହି ମୋତେ ଡାକିବାକୁ ଆସିଲେଣି । ମୋ ପିଲାମାନେ ବି ଗଲେନି ଶବ ସତ୍କାରକୁ। ଶବ ଉଠିଲା ବେଳକୁ ଛାତି ଫାଟି ଗଲା ଭଳି କ୍ରନ୍ଦନ ରୋଦନର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଥିଲା । ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲି ମଝି ଅଗଣାରେ ଛିଡା ହେଇଥିବା କାନ୍ଥ ଉପରୁ କିଛିଟା ଦେଖି ପାରନ୍ତି ଭାଇର ଶବକୁ । ଚେଷ୍ଟା ବିଫଳ ହେଲା । ପୁଣି ସେଇ କର୍କଶ ଅନୁଭବ ଆସୁଥିଲା ବିତିଥିବା ଝଗଡାରୁ । ତଥାପି ଅଜଣାରେ ବାହାର ଘରକୁ ଆସି ଦାଣ୍ଡଘରେ ଛିଡା ହେଇ ଭାଇର ଶବକୁ କବାଟ ଫାଙ୍କରେ ଦେଖିଲି । ଗାଁ ଵାଲା , ସାହିଭାଇ, କାନ୍ଧେଇ ନେଉଥିବାର । ଭାଇ ଛ' ମାସେ ରୋଗରେ ପଡ଼ି ଆଜି ମରିଗଲା । ଧଳା ଚଦରରେ ଘୋଡେଇ ହେଇ କୋକେଇରେ ବନ୍ଧା ହେଇ ଗାଁ ସାହିଵାଲାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ମଶାଣି ଚାଲି ଯିବାର ଦୃଶ୍ୟ ପଥର ହେଇ ଦେଖୁଥିଲି । ରାମ ନାମ ସତ୍ୟ ହେ.... ମୋ ଛାତିରେ ଢ଼ିଙ୍କି କୁଟିଲା ଭଳି ପାହାର ଦେଉଥିଲା । ବୋହି ନେଇ ଯାଉଥିଲେ ଭାଇର ଶବକୁ । ଭାଇ ଶେଷ ଯାତ୍ରାରେ ଥିଲା । ଦାଣ୍ଡ କବାଟ ଖୋଲିଦେଲି ।ହୃଦୟରୁ ଆତ୍ମଗର୍ଵ ଧୂଳିରେ ମିଶି ଯାଉଥିଲା । ବିବେକ ମୋତେ ଶହେ ଜୋତା ମାରୁଥିଲା । ମୋ ଅହଂକାର ମଣିଷ ପାଦ ଚକଡ଼ା ଧୂଳିରେ ହାମୁଡେଇ ଥିଲା । ମୁହଁରେ ଗାମୁଛା ଦେଇ କୋହରେ ଆକୁଳ ହେଇ କାନ୍ଦୁଥିଲି, ତଥାପି ଆସି ପାରୁ ନଥିଲି ଭାଇକୁ କାନ୍ଧରେ ନେବାକୁ । ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ ବସି ଗଲି ଦାଣ୍ଡ ପିଣ୍ଡାରେ । ଭାଇକୁ ଶ୍ମଶାନ ଆଡକୁ ନେଇ ଯିବାର ଦୃଶ୍ୟ ଆଉ ଦିଶୁ ନଥିଲା ତଥା ନା ରାମ ନାମ ଆଉ ଶୁଭୁଥିଲା । ଭାଇର ଶବ ଶ୍ମଶାନ ଘାଟରେ ପହଂଚି ଯାଇଥିଲା ବୋଧହୁଏ । ମୁଁ ମୋ ଦାଣ୍ଡ ପିଣ୍ଡାରେ ପଥର ପାଲଟି ଯାଇଥିଲି । ମନେ ପଡ଼ିଲା ପିଲା ବେଳର କେତେକ ଝଲକ ମୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ମନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କଲା । ପିଲାବେଳେ ଆମେ ଦୁହେଁ ବୋଉ ଚାରିପଟେ ଘୁରିଘୁରି ମାଡ ଗୋଳ ହେଉଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ । ଗୋଟିଏ ଥାଳିରେ ଦୁହେଁ ଖାଉଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ । ଭାଇ ସାଙ୍ଗରେ ଖେଳିବା , କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଦୁହେଁ ତୋଳି ଆଣିଥିବା ଆମ୍ବ , ପିଜୁଳି , କୋଳିକୁ ଏକ ସାଥିର ଖାଉଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ । ମୋ ସହିତ କେହି ଝଗଡା କଲେ ଦୌଡ଼ି ଆସି ମୋତେ ଭାଇ ବଞ୍ଚେଇବାର ଦୃଶ୍ୟ ଦିଶି ଯାଉଥିଲା ମୋତେ ।
ଥରେ ମନେ ଅଛି । ଆମେ ଦୁହେଁ ଚାଟଶାଳୀରେ ପାଠ ପଢ଼ୁଥିଲୁ । ମୁଁ ନୂଆ ନୂଆ କରି ସ୍କୁଲ୍ ଯାଉଥିଲି । ଭାଇ ଯେଉଁଠି ବସିବ ମୁଁ ତା' ପାଖେ ବସେ । ଅବଧାନେ ଅଲଗା କରି ବସାନ୍ତି ।ମୁଁ ଖୁବ୍ କାନ୍ଦେ । ମୋ କାନ୍ଦ ଦେଖି ଭାଇ କାନ୍ଦି ପକାଏ । ପୁଣି ଅବଧାନେ କହିଲାରୁ ମୋତେ ପାଖକୁ ନେଇ ଯାଏ । ମୋ ଲୁହ ପୋଛୁ ପୋଛୁ ନିଜ ଲୁହ ପୋଛେ । ସ୍କୁଲ୍ରୁ ଫେରିଲେ ଭାଇ ହାତଧରି ଘରକୁ ଆଣେ ସାଙ୍ଗରେ । ସେଦିନ ଛୁଟି ହେଲା ବେଳେ ଭାଇର ଜଣେ ସାଙ୍ଗ ପରିଆ କହିଲା ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ହେଲେ ଚାଟଶାଳୀ ପଛପଟେ ଆଉଏକ ପାଖ ରାସ୍ତା ଅଛି ଘର ପହଞ୍ଚିବାକୁ । ଆଜି ଆମେ ସେଇବାଟେ ଯିବା । ଭାଇ ହଁ କଲା ଓ ମୋ ହାତଧରି ଚାଲିଲା । କିଛି ବାଟ ଗଲା ପରେ ଛୋଟ ପାଣିନାଳ ଟିଏ ଆସିଲା । ଭାଇର ସାଙ୍ଗ ପରିଆ ପାଣିରେ ପଶି ନାଳ ପାର ହେଇଗଲା କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଖୁବ ଡରିଲି ପାଣିରେ ପଶିବାକୁ । ପରିଆ ଅପେକ୍ଷା ନ କରି ସେଠାରୁ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲା । ଭାଇ ମୋତେ ବୁଝେଇଲା , ଚେଷ୍ଟା କଲା ମୋତେ କାନ୍ଧରେ ଉଠେଇ ପାଣିନାଳ ପାର କରିବାକୁ । କିନ୍ତୁ ମୁଁ ରାଜି ହେଲିନି ଆହୁରି ଜୋରରେ କାନ୍ଦିଲି । ଭାଇ ପାଖରେ ଆଉ ଉପାୟ ନଥିଲା ।ଭାଇ କହିଲା ଚାଲେ ଫେରି ଯାଇ ଆମେ ସବୁଦିନ ଯାଉଥିବା ପୁରୁଣା ରାସ୍ତାରେ ଯିବା । ଆମେ ଫେରିଲୁ କିନ୍ତୁ ଆଗକୁ ରାସ୍ତା ପାଇଲୁନି । ସଞ୍ଜ ହେଇ ଆସୁଥିଲା । ମୁଁ କାନ୍ଦିବା ଆରମ୍ଭ କରି ଦେଇଥିଲି । ଭାଇ କାନ୍ଦୁଥିଲା କିନ୍ତୁ ସାହସ ରଖିଥିଲା । ମୋତେ ପୁଣି ପାଣି ନାଳ ରାସ୍ତା ଆଡକୁ ଫେରେଇ ଆଣିଲା । ନିଜେ ପାଣିରେ ଆଗେ ପଶି ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କର ବସ୍ତାନୀକୁ ଆର କୂଳରେ ରଖିଲା ପୁଣି ଫେରି ଆସି ମୋତେ ବୁଝେଇ ସୁଝେଇ ସାହସର ସହିତ ନାଳ ପାର କରେଇଲା । ପୁଣି ଟିକେ ଆଗକୁ ଆସିଲା ପରେ ଆମେ ଆମ ରାସ୍ତା ପାଇଗଲୁ । ଭାଇ ତା ସାଂଗ ପରିଆ ସହିତ ମୋ ପାଇଁ ଖୁବ ଲଢ଼ିଥିଲା ।ସବୁମନେ ଅଛି ଭାଇର ମୋ ପ୍ରତି ଅନାବିଳ ସ୍ନେହ କଥା । ଆଜି ଭାଇ ଦୁନିଆରୁ ଚାଲିଗଲା । ମୁଁ ଭାବି ଭାବି ଦାଣ୍ଡ ପିଣ୍ଡାରେ କୋହରେ ଫାଟି ପଡୁଥିଲି । ତିନି ଘଣ୍ଟା ବିତି ଯାଇଥିଲା । ଶ୍ମଶାନରୁ ଭାଇର ଶବ ଦାହ କରି ସାହି ଭାଇ ଫେରିଲେ ଭାଇର ଦାଣ୍ଡକୁ ଚୁଡା ଦହି ପାଇବା ପାଇଁ ।
ଗାଁର ଭାଇର ସେଇ ପିଲାଦିନର ସାଙ୍ଗ ପରିଆ ମୋତେ ଦେଖିଲା ମୁଁ ମୋ ପିଣ୍ଡାରେ ବସିଛି । ପାଖକୁ ଆସିଲା । ସାମ୍ନାରେ ଛିଡା ହେଲା ପ୍ରଶ୍ନ ଟିଏ ପଚାରିଲା । ଆରେ ତୁ ସେଇ ସାନ ଭାଇ ତୋରି ପାଇଁ ମୋତେ କେତେ ମାଡ ମାରିଥିଲା ତୋ ଭାଇ ଯିଏ ମରିଗଲା ଆଜି । ମୁଁ ଭୋ ଭୋ ହେଇ କାନ୍ଦୁଥିଲି । ମୋ ପାଖରେ ଜବାବ ନଥିଲା । ପୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ କଲା ,ଆଜି ତମ ଦି' ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଦଳୀୟ ରାଜନୀତି ଏତେ ବଡ ହେଇଗଲା ଯେ ତୁ ତୋ ଭାଇର ମୁହଁ ଦେଖିଲୁନୁ ? ଗୋଟିଏ ମାର ପିଲା ତମେ ଆଜିର ରାଜନୀତି ତମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରେ ଏତେବଡ଼ ଫାଟ ସୃଷ୍ଟି କରିଦେଲା ? ତୁ ତୋଭାଇକୁ ଭୁଲିଗଲୁ ? ମନେ ଅଛି ସେ ପିଲା ଦିନ କଥା ?
ଅସହ୍ୟ ହେଇଗଲା ପରିଆ କଥା ମୋ ପାଇଁ। ଦୌଡ଼ିଲି ମଶାଣି ଆଡେ ଭାଇ ଭାଇ ହେଇ । ସେଠି ପହଞ୍ଚିଲା ବେଳକୁ ଭାଇ ପାଉଁଶରେ ପରିଣତ ହେଇ ଯାଇଥିଲା । ଶେଷ ଧୂଆଁର ଶେଷ ସରୁଶିଖାଟିଏ ଆକାଶକୁ ଉଠୁଥିଲା ।।
ରାଇଁଲୋ, ନୂଆପଡା,
ଆଳି ,କେନ୍ଦ୍ରାପଡା।
No comments:
Post a Comment
ହୃଦୟରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଏବଂ ଶୁଭ କାମନା।