ମାଆ

ଉର୍ମିଳା ଦେଇ

ନାହିଁ ଯାହାର ତୁଳନା,        

କରି ହୁଏନା ଯାହାର ବର୍ଣ୍ଣନା ଦୁନିଆରେ ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ହେଉଛି ଯାହାର ନାଁ ସେ ହେଉଛି ଆମ ମା' |

ଜ୍ଵର ରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ସାରା ରାତି ଚେଇଁ ରହେ,

ଖାଇବାକୁ ଇଛା ନ ହେଲେ ନିଜ ହାତେ ଖୁଆଇଦେ ଆମ ମା ପରା ସିଏ |

ଦୁଷ୍ଟ ହେଲେ ସିନା ରାଗେ ବାଡେଇ ଦିଏ ମୋ ମା ପରା ସିଏ |                                                          

ରାତି ଅଧ ଯାଏଁ ଚେଇଁ ରହିବା ପାଇଁ ତ ହଜାରେ ବାହାନା ଥାଏ,

କିନ୍ତୁ ସକାଳୁ ଗାଳି କରି ଉଠେଇବା ପାଇଁ କେବଳ ମା ହିଁ ଥାଏ |

ମା'ର ମମତା ଥାଏ ସତେ କି ଯାଦୁ କରେ କି କିମିଆ

ତା' ମମତା ଆଗେ ହାରେ ସେ ଦୁନିଆ |

ଚାଲୁ ଚାଲୁ ଯେବେ ଝୁଣ୍ଟି ପଡ଼ିଯାଏ, ମା'ବୋଲି କହିଦେଲେ ଅଧା କଷ୍ଟ ଦୁରେଇ ଯାଏ, ଆମ ମାଆ ପରା ସିଏ |

ଗାଳି କଲେ କେହି,

ଯେବେ ମନଟି ଦୁଃଖି ହୋଇଯାଏ,

ଧନ ବୋଲି କହି କୋଳରେ ବସାଇ ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି ସେ ବୁଝାଇ ଦିଏ |

ଅଳି, ଅରଦଳି,ରାଗ, ରୋଷ ସବୁ ତୋ ପରି କିଏ ସହିବ,

ଏ ଦୁନିଆରେ ଏମିତି ନାହିଁ କେ ଜଣେ ଯିଏ ମା' ମମତାର ଋଣ ସୁଝିପାରିବ |

ପାଖେ ଯେବେ ଥାଏ ତାର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝି କିବା ହୁଏ,

ପରଦେଶେ ଥିଲେ ତାକୁ ମୁଁ ବେଶୀ ଝୁରି ହୁଏ |

ବିଜୁଳି ମାରିଲେ ଯେବେ ମୁଁ ଡରିଯାଏ, ମା'ର ପଣତ ତଳେ ଯାଇ ଲୁଚି ଯାଏ |

ପରଦେଶେ ଥାଇ ଯେବେ ଅନ୍ଧାର କୁ ଦେଖି ମୁଁ ଡରିଯାଏ,

ମା କଥା ମୋର ବେଶୀ ମନେ ପଡ଼ିଯାଏ |

ମା ନୁହେଁ ଗୋଟେ ଛୋଟିଆ ଶବ୍ଦ

ମା'ର ମମତା ତ ଗୋଟିଏ ବିଶାଳ ହ୍ରଦ |

ମନ୍ତ୍ର ମୁଗ୍ଧ କରିଦିଏ ତା'ର ପ୍ରତିଟି ଉପଦେଶ,

ତା କଥାରେ ମେଣ୍ଟି ଯାଏ ମୋର ସବୁ ଶୋଷ |

ସତେ କି ଅମୃତଭରା ତା'ର ସେଇ ସ୍ନେହବୋଳା କଥା, ତା ପୟରେ ନଇଁଯାଏ ଆପେ ମୋର ମଥା |

ସା/ପୋ-ନରସିଂହପୁର,ରଣପୁର,ନୟାଗଡ ।