ମୁଁ ଜାଣେ ମୋ ଭିତରେ
ଭଲ ମଣିଷଟେ ଦୂରେ ଥାଉ
ଭଲ ଏକ ଉପାଦାନ
ନଥିବା ସମୟରେ
ତୁମେ ନିରନ୍ତର ଗଢ଼ି ଚାଲିଥିଲ ମତେ ନିରୋଳାରେ ।
ସେମାନେ କରୁଥିଲେ କଟୁ ସ୍ଵର୍ଗକ୍ତୋତି
ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ
ତଥାପି ନିରୁତା ତୁମ ସ୍ନେହଁ ପାଇଁ
ମୁଁ ହୁଏତ ଛିଡ଼ା ଏବେ
ସୁଦୃଢ଼ରେ ଭିତ୍ତିହୀନ ସ୍ଥିତି ପରେ
ତେବେ ପାଦତଳ ମାଟି ଉପରେ ବିଶାଳ ଆକାଶ ନୁହେଁ
ମୁଁ ଭେଟେ ବୋଉର କୋମଳ ପାପୁଲିଭର୍ତ୍ତି ମମତା
ମୋ ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵରେ
ପ୍ଳାବିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ
ଚାହିଁରହେ ବିସ୍ମିତ ନୟନରେ
ତା ଓଠଧାରେ ଦୋଳି ଖେଳୁଥିବା
ଚେନାଏ ରସାଳ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ
ସେଇଠି ନିର୍ବାଣ ସ୍ପର୍ଶ କରେ ମତେ
ସନ୍ନ୍ୟାସିନୀ ନୁହେଁ
ସଂସାରୀ ବେଶରେ ॥
ବୋଉ ପାଖେ ସାରା ପୃଥିବୀଟା ଛୋଟ ଲାଗେ
ପକ୍ଷୀର କାଳକୀ ସ୍ଵରରୁ ତା ଶୁଭୁଥାଏ
ଶୀତଳ ଝରଣା ତା ସ୍ନେହଁ
ଦେଇ ଝରୁଥାଏ
ନିଃର୍ବାକ୍ ହୁଏ
ଏ କଣ
ପ୍ରତିଥର ପଇଁଚାଳିଶ କିଲୋର ଶରୀର ତା
ନିକିତିର ପଲାକୁ ମାଟିକୁ ଛୁଆଁଏ ॥
ବୋଉକୁ ନେଇ କ'ଣ ଦେଖିହୁଏ ସ୍ଵପ୍ନ ନା
ଲେଖଁହୁଏ କବିତା
ନା ଆଙ୍କିହୁଏ ମାନଚିତ୍ର
ଯିଏ କହୁଥୁଲା
ତାକୁ ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ
ଯାହାସବୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଏଇ ଜଗତରେ
ଯେଉଁ ସାଫଲ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶକରେ
ଆମ ଏ ହାତରେ
ସେ ହାତକୁ ରକ୍ତମାଂସ ଦେଇ
ଆତ୍ମା ମନ ଦେଇ ଗଢ଼ିଥିବା ହାତ
ଏତେ ଅଦରକାରୀ
ପ୍ରାପ୍ତ ବୟସରେ ॥
ଯା ପାଇଁ ଯାହା ହେଉ
ଗଙ୍ଗା ସେ
ମୋ ପାଇଁ ତୀର୍ଥ ଫଳ
ଜୀବନ୍ତ ଦେବୀ ସେ
ବୋଉ ପାଇଁ ଏ କବିତା ନୁହେଁ
ସ୍ଵୟଂ ନିଜେ ମହାକାବ୍ୟ ସେ ॥
9556245321
No comments:
Post a Comment
ହୃଦୟରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଏବଂ ଶୁଭ କାମନା।