ଲୋକନାଥ ବେହେରା
ଥିଲା ସେ ଦିନେ ଦୁହିଁତା ଘରର କୁସୁମ
ଘରେ ଫୁଟାଉଥିଲା ମୂଖେ ହସ ଆମ ॥
ଦୁହିଁତା ଦୁଈ କୂଳକୁ ହିତା
ଦୁହିଁତା ଦୁଈ କୂଳକୁ ପିତା ॥
ଆଖିର ଲୁହକୁ ତୁଣ୍ତରେ ନିଏ
ସଂସାର ରେ ସୁଖ ଭରି ଦିଏ ॥
ଶାଶୁ ଘର କଥା କୁହେ ନା ବାପ ଘରେ
ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ବି ହସି ହସି କଥାବାର୍ତ୍ତା କରେ ॥
ଆଲୋକିତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରତି ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ନିଜକୁ ଜାଳୁଥାଏ
ବିନା ସ୍ୱାର୍ଥରେ କର୍ମ କରିଚାଲେ ଦିନ ରୁ ରାତି ଯାଏ ॥
ସେ ଭାରିଜା ,ସେ ପୁଣି ମା
ପରିବାର ରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସେ ସାହା ॥
କଂଟାପଡା,କଟକ
ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ
No comments:
Post a Comment
ହୃଦୟରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଏବଂ ଶୁଭ କାମନା।