ବୋଉ

ବୈଜୟନ୍ତୀ ସାହୁ

ସୃଷ୍ଟିଲଗ୍ନ ଠାରୁ ଜନ୍ମଲଗ୍ନ ଯାଏ                                                

ଦଶମାସ ଗର୍ଭଧରି

ଭୃଣକୁ ମଣିଷ କରି ଗଢିତୋଳେ

ଠିଆ କରେ  ହାତଧରି

ଶଦ୍ଦରେ ଓଁକାର ସ୍ମରି

ଦରୋଟି ଓଠରେ ଭାଷାକୁ ଫୁଟାଏ

ହୃଦୟେ ମାତୃତ୍ବ ଭରି  ।

ବୋଉର ପଣତ ଶ୍ରୀମନ୍ଦିର ନେତ

ବିପଦରେ ଘଣ୍ଟପରି

ସାରାପରମାୟୁ ପିଲାର ଘୋଡାଏ

ଅଭୟ ପ୍ରଦାନ କରି

ମମତାର ବାରି ଧରି

ଆଖିଟିଏ ପଢିନିଏ ମନକଥା

ସର୍ବଦା ସୁରକ୍ଷା କାରି  ।

ତା' ଅନ୍ତରୁ ଝରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଝରଣା

ସବୁଦୁଃଖ ସୁଖକରି

ଝଡ,ଝଞ୍ଜା,କଷ୍ଟ ଅଣ୍ଟୀରେ ପୂରେଇ

ଢାଳିଦିଏ ପ୍ରେମବାରି

ଯନ୍ତ୍ରଣା ଗଣ୍ଠିଲି କରି

ହୃଦୟରେ ସଦା ଥାଏ ବଡପଣ

ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି  ।

ସ୍ନେହ,ଦୟା,କ୍ଷମା ତା'ର ଆଭୂଷଣ

ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି

ଦିନ,ରାତି,ସଞ୍ଜ,ସକାଳ ଅଣ୍ଟେନି

ତା'କୋଳ ଝୁଲଣା ପରି

ପଣତ କାନି ତାହାରି

ମାଟିରୁ ଆକାଶ ବେଦରୁ ଓଁକାର

ଜୀବନର ଉତ୍ସ ଭରି  ।

ଝୁଣ୍ଟିବା ଆଗରୁ ଆ ହା ପଦ ତା'ର

ପାଟିରୁ ଆସେ ବାହାରି

ତୋରାଣି ପିଇକି ଭୋକକୁ ଭୁଲାଇ

ପିଲା ପେଟ ପୂର୍ଣ୍ଣକରି

ଭିଜାମାଟି ବାସ୍ନାପରି

ଅତି ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ପରଶ ମଣିଟି

ନିଜଠୁ ଅଧିକ କରି  ।

ରାତିସାରା କେତେ ଉଜାଗର ରହେ

ପିଲାକୁ ଆରୋଗ୍ୟ କରି

ଦେହର ଦରଜ ଦେହରେ ମାରଇ

ଜୀଇଁପାରେ ମରିମରି

ବୋଉ ପରା ଏହିପରି

ବାତ୍ସଲ୍ଯ ପ୍ରେମର ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତଟିଏ

 ସର୍ବସଂହା ଗର୍ଭଧାରୀ ।

ପିପିଲି,ପୁରୀ

ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ