କଲ୍ୟାଣମାୟୀ ମାଆ

 ଟୁନପ୍ରିୟା ସ୍ୱାଇଁ (ପ୍ର.ଶି)

ମାଆ ମୋ କଲ୍ୟାଣମୟୀ,

ସ୍ନେହମୟୀ ଜନନୀ,

ସହେ ସେ କେତେ ବେଦନା,

ଛାତିକୁ  ପଥର କରି,ଦିବସ ରଜନୀ/

ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ପଛରେ ପକାଇ

 ଚେନାଏଁ ହସ ଝଲସେ,

 ତା ସନ୍ତାନ ପାଇଁ, ରହିଥାଏ ଚାହିଁ /

ଅଝଟ ହେଲେତା ଛୁଆ,

ବୁଝାଏ ସେ କେତେ ଗପ କହି,

ଗୋଡ଼ାଏ,ଉଞ୍ଚାଏ,ହେଲେ, କେବେ ମାରେନାହିଁ,

ଚାତକ ପରିଥାଏ ଫେରିବାକୁ ଚାହିଁ  l

ତା ହାତରୁ କେବେ କାମ ସାରିବା ଦେଖିନୁ,

  ତା ଶୋଇବା ତା ଉଠିବା କେବେବି ଜାଣିନୁ,

  ତା ଖାଇବା କଥା କେବେ ଭାଗ୍ୟରେ ଯୁଟିନି

 ନିଜପାଇଁ ଭଲ ଚିଜ କେବେବି ମାଗିନି,

 ସେତ ତ୍ୟାଗମାୟୀ  ସାକ୍ଷାତ ଭବାନୀ /

ତା ମୁହଁରେ ଶେଷଯାଏ ଫୁଟାଇବା ହସ,

ତା ମନରେ ରଖିବାନି କେବେ ଅବଶୋଷ,

ତା ସେବା ଜୁଟିଲେ ହେବା ଆମେ ଯଶବାନ,

ମା ଆମ ଜୀବନ, ମାଆ ପଦେ ଅନନ୍ତ କୋଟି ପ୍ରଣାମ /

ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ