ବୁଢ଼ୀ ମା

ପବିତ୍ର ସାହୁ, ଅଧ୍ୟାପକ, 

ତୁ ଥିଲୁ ଡାକୁଥିଲୁ                                                        

ଧନରେ...

ବାୟାରେ....

ସୁନାରେ....

ଏବେ ସବୁ ମଳିନ ପଡ଼ିଲାଣି

ସେଇ ସତସତିକା

ଅତି ଆପଣାର ମିଠା ଡାକ |

ପୁଣି କହୁଥିଲୁ

"ମୋ ନାତି, ଗୁଆକାତି

ସରଗେ ଜଳିବ ବତୀ "

କୁଆଡେ ହଜିଲା

ସେଇ ଗୀତ,

କୁଆଡେ ଗଲା 

ରାତିରେ ଶୋଇବାବେଳ

କୋଳରେ ଜାକିଧରି

ଶୁଣାଉଥିବା 

ରାଶିରାଶି କାହାଣୀ ଓ ଗୀତି |

ଓଃ! ଏବେବି ଇଚ୍ଛାହୁଏ 

ତୋ ସାଥିରେ ଖାଇବାର ଲାଳସା 

ସବୁତକ ମାଛ ଭାତ, ଦୁଧ ଭାତ

ଖୁଆଇ ଦେଇ କହୁ

"ହେ ଟୋକା 

ଜଲଦି ଜଲଦି ଖାଇଦେ ଏଇ ଗୁଣ୍ଡା 

ବଡ ହେବୁ

ଜେଜ, ବାପା ସହ ମିଶି ଲଢ଼ିବୁ 

ନୂଆଘର ଗଢ଼ିବୁ " |

ପିଲାଦିନେ ବୁଝି ପାରୁନଥିବା

ଅବୁଝା କଥା

ଏବେ କିନ୍ତୁ ଠିକ ବୁଝି ପାରୁଛି |

ଆହୁରି ମନେପଡେ

ଇସ୍କୁଲ ବେଳର କଥା

ବସ୍ତାନି ଧରି ପଢିବାକୁ ଗଲାବେଳେ

କିମ୍ବା ମେଳା ଯାତ୍ରାକୁ ଗଲାବେଳେ 

ତୋ ପାଖେ ଗୋଡ ଭାଙ୍ଗି ଠିଆହେବାଟା 

ତୁ ଠିକ ବୁଝିପାରୁ

କାନିରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା

ଅଠଣା କିମ୍ବା ଚାରେଣା

ଫିଟେଇକି ଦେଇ କହୁ 

ନିଅ ସଭିଏଁ 

ବାଣ୍ଟିକି ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବ 

ବାସ ଏତିକିରେ ତ ପରିତୃପ୍ତି |

ଏବେ ତାହା କେବେ ହୋଇ ଗଲାଣି

ତୁ ଆଉ ନାଁହୁ

କି ଆଉ ଶୁଭୁ ନାହିଁ

ଧନରେ....

ବାୟାରେ...

ମୋ ସମ୍ପତ୍ତିରେ...

ମୋ ପାନ ବଟୁଆ ଟିକେଆଣିଲୁ |

କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ସ୍ୱୟଂ ଶାସିତ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା

ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ