ରୋଷେଇ ଘର

ଶ୍ରୀମତୀ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ପୃଷ୍ଟି

ରୋଷେଇ ଘର ରେ ରୋଷେଇ ଘର ,

ତୋର ପରି କେହି ନାହିଁ ନିଜର ।

ରାନ୍ଧଣା କରଇ କେତେ ପ୍ରକାର ,

ହାତ ପରଷାରେ ଭାରି ଆଦର ।।(୧)

ସେଥିପାଇଁ ଗଢ଼ା ବଡ଼ ଆକାର ,

ନିତି ଦିନିଆରେ ଚାଲେ ସଂସାର ।

ସଫା ସୁତୁରା ରେ ରୂପ ଟି ତୋର ,

କୁଣିଆ ଆସିଲେ ନିଶ୍ଚେ ସତ୍କାର ।।(୨)

ସାଧା ଅରୁଆକୁ ଡାଲି ବେସର ,

ଗୁରୁବାର ଦିନ ଶାଗ ମହୁର ।

କଦଳୀ ଭଜା କୁ ମଞ୍ଜା ଶାକର ,

ଖୀରି ସୁଆଦିଆ ଲାଗେ ମଧୁର ।।(୩)

କାନ୍ଥରେ ଲାଗିଛି ଘଣ୍ଟା ସୁନ୍ଦର ,

ସମୟକୁ ଦେଖି କରେ ସୁଚାର ।

ଥାକରେ ସଜାଡି ରଖେ ଆଚାର ,

ନ ପାଇଲେ ଚିଜ ଲାଗେ ବେକାର ।।(୪)

ଭାବନାରେ ଥିଲେ ଲାଗଇ ଡର ,

ବେଳେ ଫୁଟି ଆସେ କବିତା ଝର ।

ଲେଖି ଲାଖି ଯାଏ ଲେଖନୀ ଧାର ,

ପ୍ରେରଣା ପାଇଁ ତ ହୁଏ ଆଧାର ।।(୫)

ରୋଷେଇ କରିବା ଦାୟିତ୍ଵ ମୋର ,

ଠାକୁର କୃପାରୁ ହୁଏନା ଜ୍ଵର ।

ପରିବାର ମୁଖେ ଦିଏ ଆହାର ,

ମାନୁଥାଏ ସଦା ତୋ ଉପକାର ।।(୬)

ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତିକୁ ତୋଳାଇ ଘୋର ,

ଯେତେ ଯାଏଁ ଥିବି ହେବୁନି ପର ।

ଶରଧା ପତ୍ରରେ ନାମ ଅକ୍ଷର ,

ରୋଷେଇ ଘର ମୋ  ରୋଷେଇ ଘର ।।(୭)

    ସୌଭାଗ୍ୟ ନଗର

ଭୁବନେଶ୍ବର

ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ