ବରଗଛ

ସୁଚିତ୍ରା ରଥ

ଜହ୍ନତିଥି ଅମାରାତି

ଖରା ବର୍ଷା ଶୀତ କି କାକର

ସବୁକାଳେ ନିରବ ନିଶ୍ଚଳ ତୁମେ

ସୁଧୀର ଉଦାର ।

କୋଳାହଳ ତୁମ ଚାରିପାଖେ

ପକ୍ଷୀଙ୍କର, ବାଟୋଇର, ଗାଈଆଳଙ୍କର 

ତମେ କିନ୍ତୁ ତପଶ୍ଚାରୀ ମଗ୍ନମୁନି

ଜୀବନ ବ୍ରତର ।

ସଂସ୍କାରିତ ବୀଜ ବୁଣି

କୀଟଦ୍ରଂଷ୍ଟ ପୀଡା ଘେନି

ନିରତ ସ୍ଥବିର ତୁମେ

ମୁଣ୍ଡପାତି ଘେନିନିଅ 

ଯାବତ ଆଚାର ।

ଯାଚିଦିଅ ଛାଇର ଆଶ୍ବାସ

ଓହଳ ଝୁଲଣା କେବେ

ବାଆ ପାଣି ଶୀତଳ ପରଶ  ।

ଡାଳ ତୁମ ଭାଙ୍ଗି ପଡୁଥିବା ବେଳେ

ତୁମେ ଅସହାୟ ଦିଶ 

ହେଲେ ଉଫ୍ ବି କରନି 

ବରଂ ଝଡକୁ ସମ୍ଭାଳି ନେବାର                                                

ଦେଖାଅ  ସାହସ ।

ନନା ! 

ତୁମେ ସେମିତିକା ବରଗଛ

ମୋ ସକଳ ତୀର୍ଥସାର

ବାଇଶି ପାବଚ୍ଛ ।

ଆଜି ତୁମେ ପତ୍ରଝଡା ଦେଇ

 ନିଃସ୍ବ ଦିଶିଲେ

ନିଃଶ୍ବାସ  ଅଟକି ଯାଏ ମୋର,

ନିରାଶାର ଯାଉଁଳି କବାଟ ଡେଇଁ

ତଥାପି ମୁଁ ଦେଖୁଥାଏ

ଥୁଣ୍ଟା ଦେହେ କଅଁଳିବ ଅବା

କୁଆଁ ପତ୍ରଟିଏ  ।, 

      ପୁରୀ

ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ