ସସ୍ମିତା ମହାପାତ୍ର
ହେ ମୃତ୍ୟୁ ତୁମେ ଏକ ନିଷ୍କପଟ ନିରନ୍ତର ନିର୍ଭିକ ପ୍ରେମିକ । ଦୁନିଆର ଝଡଝଞା କବଳରୁ ତୁମେ ହିଁ ତ ଏକାକୀ ତାରକ ।।
ନିବସ୍ତ୍ର କରିଦେଇ ଦୁନିଆ ଦାଣ୍ଡରେ ନିଅ ଯେବେ ଏକାନ୍ତେ କୋଳେଇ ।
ସମୟର ତାଳେ ତାଳେ ଉଙ୍କିମାରି ତୁମପ୍ରୀତି ଦେଖେ ସାରା ମହୀ ।।
ଜନ୍ମରୁ ମୋ ଅପେକ୍ଷିତ ତୁମେ ଆଉ ତୁମର ସେ ନିଭୃତ କୋଳରେ ।
ଆସିବକି ନେବା ପାଇଁ ମୋତେ ତୋଳି ଭୁଲିଯାଇ ମୋ ପାପ ପୂଣ୍ୟରେ ।।
ଋତୁ କେତେ ବିତି ଅଛି ସହି ଅଛି ସୁଖ ଦୁଃଖ ହସ ଲୁହ ଧୋଇ ଅଛି କେତେ ।
ଅବୁଝା ବୁଝା ମନରେ ପାପ-ପୂଣ୍ୟ ଧର୍ମାଧର୍ମ କରିଅଛି ଯେତେ ।।
ଜୀବନର ସାଥେ ଖେଳି ବହୁବାର ବୃଥା ଚେଷ୍ଟା କରି ଅଛି ମୁହିଁ ।
ଭାବନା ପଥରେ କେତେ ଦଉଡିଛି ତୁମ ପାଶେ ଟିକେ ଯିବା ପାଇଁ ।।
ଥରେ ତୁମେ ସାଥୀ ହେଲେ ଛାଡିବନି କେବେ ମୋର ହାତ ।
ଜୁଈର ଅଗ୍ନିକୁ ରଖି ସାକ୍ଷୀ ବାନ୍ଧି ନେବ ଏକାନ୍ତରେ କରି ଶତ ସତ୍ୟ ।।
ଅଙ୍ଗର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ତନୁ-ମନେ ମୋର ପ୍ଳାବିତ କରିବ ଢାଳି ପ୍ରୀତି ସୁଶୀତଳ ।
ତୁମ ପାଶୁ ଆଣିବ ଛଡାଇ ଅଛି ଅବା କେହି ଭରି କା' ବାହୁରେ ବଳ ।।
କାଳର ଗତି ପ୍ରବାହେ ଅହରହ ସତ୍ୟ ପଥେ କର୍ମରତ ରହି ।
ମୋର ଏହି ଅବଶ ଋଗ୍ଣ ଶରୀରେ ହସି ହସି ନିର୍ଦ୍ବନ୍ଦରେ ନେଇଛ କୋଳେଇ ।।
କଥା ଦିଅ ପ୍ରୀୟତମ ଏକାନ୍ତରେ ପାଦ ଥାପି ଆସିବ ମୋ' ପାଶେ ।
ଶତ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ସାଜି ସାଥୀ ତୁମ ସାଥେ ହାତ ଧରି ଯିବି ଦୁର ଦେଶେ ।।
ଆକାଶରେ ଥିବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବାଦଲ ବି ଆକାଶରେ ବଜାଇ ଦୁନ୍ଦୁଭି ।
ଲତା ତମାଳର ଫୁଲେ ସଜାଇ ରୋଷଣୀ ବଧୂ ବେଶେ ପ୍ରୀୟତମ ସାଥେ ଚାଲିଯିବି ।।
ଭୁବନେଶ୍ବର
ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ
No comments:
Post a Comment
ହୃଦୟରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଏବଂ ଶୁଭ କାମନା।