ମହାସ୍ମୀତା ଓଝା
ଏ କ'ଣ ଅଜଗରୀ କୂଟକପଟର ଖେଳ କି ମାଆ । କେମିତି ନ ଜାଣି ପାରିଲ ମାଆ ? ତୁମ ପୂଜାରେ କିଛି ବିଘ୍ନ କରିଥିଲା କି ଲିଲି ? ତେବେ କାହିଁକି ମାଆ ଏମିତି ସୈାଭାଗ୍ୟବତୀରୁ ବିଧବା ସଜାଇଲ ମାଆ ? ସବୁଦିନ ପରି ସେତ ମନୋଜ୍ ପାଇଁ ପିନ୍ଧି ଥିଲା ସିନ୍ଦୂର,ପୂଜିଥିଲା ଭକ୍ତିରେ ତୋତେ ,ତା ସ୍ୱାମୀର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଡାକିଥିଲା ତତେ ; ହେଲେ ତୁ କ'ଣ କଲୁ ମାଆ ? ସେ ସିନା ମନ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ଡାକିଥିଲା ତୋତେ,ହେଲେ ତୁ ତ ଦେବୀ ନା ? କେମିତି ଜାଣି ପାରିଲୁନି ? ତୋ ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ହରଣ କଲାକି ? ଏମିତି ଦିନ ତିନିଟାରେ ଘଟିଗଲା ଅଘଟଣ ପୁଲୱମା ଠାରେ ,ବିସ୍ଫୋରଣରେ ଟଳିପଡିଲା ମନୋଜ୍ ସାଥୀ ୩୯ଜଣଙ୍କ ସହିତ। ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା ଆକାଶ କିଛି ସମୟ ।ସକାଳର ସିନ୍ଦୂର ମଳିନ ପଡିନ ଥିବାବେଳେ ଲିଭିଗଲା ମଥାରୁ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ।
ସେଦିନ ଗଣମାଧ୍ୟମର ବୁମ୍ ଆଗରେ ମନୋଜ୍ର ବାପା କାନ୍ଦୁଥିଲେ ନିଃସହାୟ ହୋଇ,କେତେ ଆଶା ଥିଲା ତାଙ୍କର,ପୁଅ ମନୋଜ୍ ଛୋଟ ଥିଲା ବେଳେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଗୀତ ବୋଲୁଥିଲା - ପାଠ ପଢିବି,କାଳିଆ ଘୋଡାରେ ଚଢିବି ମଧୁବାବୁ ସଙ୍ଗେ ଲଢିବି ଏବଂ ଖେଳନା ବନ୍ଧୁକ ଧରି ମଜାରେ ଫୁଟାଇ କହୁଥିଲା ମତେ ତୁମେ ରକ୍ତ ଦିଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ବାଧୀନତା ଦେବି । ଆଜି ମୋ ପୁଅ ଦେଶ ପାଇଁ ଶହୀଦ୍ ହୋଇଛି , ଗର୍ବରେ ମୋ ଛାତି ଫାଟି ଯାଉଛି । ମତେ ମୋ ପୁଅ ମଶାଣୀକୁ ନେଇଥା'ନ୍ତା, ହେଲେ ଆଜି ମୋରି ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ସେ ମଶାଣୀକୁ ଗଲା ।ହେଲେ ମୁଁ ଭାଙ୍ଗି ପଡିନି ବରଂ ତା' ଝିଅକୁ ପାଠ ପଢାଇ ମଣିଷ କରିବି,ତାକୁ ମଧ୍ୟ ସୈନିକ ତାଲିମ୍ ଦେବି ଓ ତା' ହାତରେ ଧରାଇ ଦେବି ବନ୍ଧୁକ ; ସେ ବି ତା' ବାପା ପ୍ରତି ହୋଇଥିବା ଅନ୍ୟାୟର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବ । ଶେଷରେ ମୋର ଏତିକି ଅନୁରୋଧ ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ, ସେ ମୋ ପୁଅ ଓ ଶହୀଦ୍ ବୀର ଜବାନଙ୍କ ପ୍ରତି ହୋଇଥିବା ଅନ୍ୟାୟର ପ୍ରତିଶୋଧ ନିଅନ୍ତୁ ।
୦୯-୧୦-୧୯୮୫ରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ତାରା ମନୋଜ୍ ୧୪-୦୨-୨୦୧୯ ତାରିଖରେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଦୂର ଆକାଶର ତାରା ପାଲଟି ଗଲା ।ପଛରେ ରହିଗଲେ ମାଆ,ବାପା, ସ୍ତ୍ରୀ,ଓ କୁନିଝିଅ ।ହେଲେ ଏବେ ବି ଝରୁଛି ସେ ଲୁହଧାର ହୁଏତ ଏ ଦେଶ ଯଦି ସେଇ ଆତଙ୍କବାଦୀଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ପାରନ୍ତା ତାହେଲେ ମନୋଜଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ୟ
ଶହୀଦ୍ ମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ପରମ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତା । ଜୟ ଜବାନ୍ ।
ବେଲପୋଖରୀ
ଜଗତସିଂହପୁର-୧୦୩
No comments:
Post a Comment
ହୃଦୟରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଏବଂ ଶୁଭ କାମନା।