ଦରଦୀ ବନ୍ଧୁ

ଗାୟତ୍ରୀ ଭୋଇ 

ସବୁ କହିଦେଲା ପରେ ମଧ୍ୟ                                  ତୁମେ ବୁଝି ପାରନାହିଁ ମୋର                                ଭାବନାକୁ ,କିନ୍ତୁ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଶ୍ନ କର 

ମୁଁ କାହିଁକି କିଛି କୁହେ ନାହିଁ ତୁମକୁ ?

ମୋ ଉତ୍ତରରେ ସଂଜ୍ଞା, ସ୍ୱରୂପ ତୁମେ 

ବୁଝି ପାରିବ ନାହିଁ ,ଅବୋଧ୍ୟ ମଧ୍ୟ

 ରହିବ ପରିସର ,ପ୍ରକାର ଭେଦ l

ଅଥବା ତୁମେ ବୁଝିଲା ଭଳି ଶବ୍ଦ 

ମୁଁ ଅସମର୍ଥ କହିବା ପାଇଁ l

ତୁମେ ତ ଅଙ୍ଗେ ନିଭେଇ ନାହଁ 

କେମିତି ବୁଝିବ ?

ଧ୍ବଂସବିଧ୍ବଂସ ଜୀବନରେ ସଂଘର୍ଷମୟ 

ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଗୁଡିକରେ  ମୁଁ କିପରି ବଞ୍ଚେ ?

ଯନ୍ତ୍ରଣା ଜର୍ଜରିତ କ୍ଷତ ଗୁଡିକ ବିଳାପ 

କରନ୍ତି ,କେଡେ ଅଧୈର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ?

ଲୁହ ନଈରେ ଅଣନିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇ 

ସ୍ବପ୍ନ ସବୁ କିପରି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି ?

ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପକ୍ଷେ ବଞ୍ଚି 

ପକ୍ଷେ ମରେ !

ମୋର ବାହ୍ୟ ଅବୟବ ତୁମକୁ ଶାନ୍ତ ଲାଗେ ,

ତୁମେ କିନ୍ତୁ ଦେଖି ପାରନାହିଁ 

ମୋ ଭିତରେ ନିରନ୍ତର ଝଡ ବହେ !

ମୁଁ କିପରି ସହାନୁଭୂତି ପାଇଁ ଏଣେ 

ତେଣେ ଧାଇଁ ବୁଲୁ ଥାଏ !

ଆର୍ତ୍ତଚିତ୍କାର କରେ !

ସମଗ୍ର ଶରୀର ଥରିଉଠେ  

କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା ଆତଙ୍କରେ ,

ଝଡର ପ୍ରଭାବରେ l

ଦୃଢ ସମ୍ପର୍କ ଭିତରେ ଯେବେ 

ଅବିଶ୍ୱାସ ଉଙ୍କି ମାରେ  , ମୁଁ 

ସୀତା ପରି ପରିତ୍ୟକ୍ତ| ହୁଏ ,

ଶୂନ୍ୟକୁ ଜାବୁଡି ଧରି କାନ୍ଦେ l

ପୁଣି ଲୁହପୋଛେ l ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଏ l

ନିଜ ଭିତରେ ନିଜକୁ ଆବିଷ୍କାର କରେ , 

ନିଜେ ନିଜର ସାଙ୍ଗ ହୁଏ l

ତୁମେ କେବଳ ହସିପାର ! 

ତୁମ ଖୁସିରେ ,ମୋର ଦୁଃଖ ଭରା 

ପରିସ୍ଥିତି ଉପରେ l 

କେବେ ତୁମେ ଲୁହର ସ୍ୱାଦ ଚାଖିନାହଁ   ,

ତେଣୁ ଜାଣିପାରିବ ନାହିଁ 

ମୁଁ କାଇଁ ଲୁହକୁ ଏତେ ଭଲ ପାଏ !

ମରୁଭୂମିରେ ବୁଲି ବୁଲି ଶୋଷ 

ମେଣ୍ଟାଇ ବାରେ କି ଆନନ୍ଦ ଥାଏ ? 

ପରେ ମୁଁ କହିଦିଏ ମୋ ମନ କଥା 

ତୁମ ଆଗରେ ,କାଳେ ତୁମେ ମୋ 

ପାଇଁ ଅବ୍ୟର୍ଥ ଔଷଧ ସାଜିବ ...

ଜୀବନ ମଧୁମୟ କରି ସବୁ ସଂଶୟ 

ଦୂର କରି ଦେବ ...l ପରେ ସବୁ ଚେଷ୍ଟା ବିଫଳ ହୁଏ ,

 ମନ ମୋର ଦରଦୀ ବନ୍ଧୁର ସନ୍ଧାନରେ 

ଘୁରି  ବୁଲୁଥାଏ l

କଣ୍ଟାପଡା ,କଟକ 

ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ