କଳ୍ପନା ରାୟ
ଆମ ଗାଁ ନଈ ବଙ୍କାଟଙ୍କା ହୋଇ
ଯାଏ ବହି ବହି ସାଗରେ ମିଶିବା ପାଇଁ
ଧାରେ ଧାରେ ପୁଣି ସୁଶୋଭିତ
ଧାନ କ୍ଷେତ, ଯତନେ ଗଢିଛି ଯା'କୁ ଚଷା ଭାଇ
କୀର୍ତ୍ତି କିରୀଟିନୀ ପୁଣି ରତ୍ନଗର୍ଭା
ଯହିଁ ଦେଖ ତହିଁ ଫଳ ପୁଷ୍ପେ ଶୋଭା
ଦେଖିବାର ଅଛି ଯେବେ ଝିଅ ହୁଏ ଵିଭା
ମମତା ମଧୁ ସେଠି କି ଉପମା ଦେବା
ରାସ୍ତା ନାଲି ନାଲି ବଙ୍କେଇ ଟଙ୍କେଇ
ଅପାସୋରା କଥାସବୁ ଯାଏ ଗଳ୍ପ ହୋଇ
ଜେଜେମା ଖାଏ ପାନ ଧିମେଇ ଧିମେଇ
ଗପ ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ କୋଳେ ଯାଏ ମୁଁ ଘୁମେଇ
ଗାଁ ପିଲା କେତେ କୂଜି ରାଜନେତା
ପାଖେ କେହି କହେ ନାହିଁ ଡରି କିଛି କଥା
କଥା କଥା କେ କାଢନ୍ତି ଦୁଇନମ୍ବରି ବାର୍ତ୍ତା
ଲାଙ୍ଗୁଡ ଜାକନ୍ତି ଦେଖି ସାଆନ୍ତଙ୍କ ଛତା
ମନ୍ଦିମାଆ ପରି ଲୋକ ଦୁଆରେ ଥାଆନ୍ତି
ଯାଉଣୁ ଆସୁଣୁ କିଛି ପଚାରି ବସନ୍ତି
ସମୟର ଅଭାଵୀକୁ ସିଏ ବୁଝନ୍ତିନି
ନ କହିଲେ ଅଭିଶାପ କେଵେ ଦିଅନ୍ତିନି
ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ ମଠ
ଚଉଁରାଗୁଡେ ଭିତରେ ସେ କରୁଥାନ୍ତି ନାଟ
ଦିନେ ଦିନେ ସେମାନଙ୍କ ଦିନ ପୁଣି ହୁଏ
କ୍ଷୀରି ଖେଚୁଡି ଖାଇକି ଦିନଟା ତ ଯାଏ
ତା ଆଗକୁ ପଡେ ପୁଣି ସିନାଦାସ ମଠ
ପିଲାମାନେ ଯାଇ ଵୁଲି କରନ୍ତି ତ ନାଟ
ଜାତି ଜାତି କୋଳି ଆଉ ଫଳମୂଳମାନ
ଯତନେ ଲଗାଇଥାନ୍ତି ଦେଇ ତାକୁ ଧ୍ୟାନ
ରଜ, ଖୁଦୁରୁକୁଣୀ ଆଦି ଓଷାମାନଙ୍କରେ
ଝିଅମାନଙ୍କ ଖୁସିକୁ ଦେଇ ତ ଧ୍ୟାନରେ
ଡକାଡକି ହୋଇ ଯେତେ ମଜ୍ଜା କରିଥାନ୍ତି
ନ ମିଳିବ କାହିଁ ଆଉ ସେହି ସୁଖ ଶାନ୍ତି
ସହକାରୀ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ,ଲଇଡା, ସମ୍ବଲପୁର
No comments:
Post a Comment
ହୃଦୟରୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଏବଂ ଶୁଭ କାମନା।