ତୁମ କୃପା ହେଲେ ଲଭିବି ମୁକତି

ସୁବଳ ଚରଣ ରାଉତରାୟ

ପ୍ରଭୁ ! ଆଜି ଯାଏ ଯେତେ ପାପ ମୁଁ ଅର୍ଜିଛି,                                                          କୃପା ଜଳେ ଦେବ  ଧୋଇ ।
ଏ ପାପ ଶରୀର ଲଭୁ ମୁକ୍ତି ଦ୍ୱାର,
 ଗୋପୀ  ମନ ଭାବ ନେଇ  । ।
 ଯେତେ ଦିନ ଆଉ ରଖିବ ମରତେ, 
ତୁମ ନାମ ଗାଉଥିବି ଅବିରତେ,
ପୂଣ୍ୟ  ପଥେ ପ୍ରଭୁ ନେଇ ଯିବ ମୋତେ, 
ଭାବର ରସେ ବୁଡାଇ  । ।

 ଅଜ୍ଞାନୀ ଜନ ମୁଁ ମାଗୁଛି ଅଭୟ, 
ମୋ ପାଇଁ ଏତିକି ହେଉ ଅନୁଗ୍ରହ ।
 ବଡ ଦେଉଳର ବେଢାରେ ରହିବି, 
ଶ୍ରୀଚରଣ ଧୂଳି ହୋଇ । ।
 ତୁମେ ପରା ପ୍ରଭୁ, ଅଗତିର ଗତି, 
ତୁମ କୃପା ହେଲେ ଲଭିବି ମୁକତି ।
ଏ ଜନମ ପରେ ଆଉ ଏ  ଧରାରେ, 
ଜନମ ଲଭିବି ନାହିଁ  । ।

ଯଦି ଜନ୍ମ ଦେବୁ, ଆଉ ଥରେ ପ୍ରଭୁ, 
ପଶୁ ପକ୍ଷୀ ବୃକ୍ଷ,ଲତା କରିଥିବୁ ।
ଦୁଃଖ ସହୁଥିବି, କହି ନାପାରିବି,
 ସୁବଳ ମାଗୁଣି ଏହି  । ।
ନୂଆ ବାବଜା, ଅଁଳୋ,କଟକ  ।
ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ