ଆସ ଫେଣ୍ଟିବା

ବିଭୁତି ଭୂଷଣ ତ୍ରିପାଠୀ 

ମୁଁ ବୁଝେନା
ବୁଝାଏ ଖାଲି
କରି ବିରାଟ ପାଟି,
ଏବେ ଭାବୁଛି
ମୁଁ'ର ମାନେ
ଶେଷରେ ହେବ ମାଟି ।

ଯିଏ ଆରମ୍ଭ
ସିଏ ହିଁ ଶେଷ
ମିଛେ ହୁଏ ମୁଁ ଘାଣ୍ଟି ,
କିଆଁ ବିଳମ୍ବ
ନିଜେ ମୁଁ ଆଗ
ମୁଉଁତ୍ବ ଦେବି ଫେଣ୍ଟି ।

ଓଷକଣା-ନାଉଗାଁ-ଜଗତସିଂହପୁର 
ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ