।। ନିସ୍ତବ୍ଧ ଦିବସ ।।

ପୁଷ୍ପିତା ଭୋଇ
*************

ନିରୁପାୟ ଦିଶେ
ନିରୁଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବେଶେ
ହଜି ଯାଇଛି ଦିବସ ,
ଅଜଣା ଅଦେଖା
ପରିସ୍ଥିତି ତାଳେ
ସମୟ ପରଖେ ନିଜସ୍ଵ ।।୧।।

ବାକ୍ୟହୀନ ପରି
ନିଃସ୍ବ ଭାବ ଧରି
ପ୍ରକୃତି କନ୍ଦରେ ବିଦଗ୍ଧ ,
ଦୂର ଦିଗ୍‌ବଳୟେ
ନୀଳ ନିଳୀମାରେ
ସର୍ବାଙ୍ଗ ପାଲଟେ ଅର୍ଦ୍ଧଦଗ୍ଧ ।।୨।।

ଶୂନ୍ୟ ନଭଶ୍ଚଳେ
ବିଶ୍ଵ ଭୂମଣ୍ଡଳେ
ସୂରୁଜ ନେଲାଣି ମେଲାଣି ,
ପ୍ରକୃତିସ୍ଥ ହୋଇ
ମନୁଷ୍ୟ ବିବେକ
ଡହଳ ବିକଳ ହେଲାଣି ।।୩।।

ନିଜ ପାରୁପଣ
ଉଭେଇ ଗଲାଣି
କାଳର କରାଳ ଛାୟାରେ ,
ଗୋଟିଏ ନିଦାନ
ପଥ୍ୟ ବାହାରିଲେ
ନୂଆ ରୋଗ ଦିଶେ ଆଖିରେ ।।୪।।

ପୃଥିବୀ ଆମର
ଅନ୍ଧକାରମୟ
ଆଲୋକ ଗଲାଣି ଲିଭେଇ ,
ଚନ୍ଦ୍ରମା , ସୂରୁଜ
ନକ୍ଷତ୍ର ରାଇଜ
ସବୁ ତ ଗଲାଣି ଉଭେଇ ।।୫।।

ବେଳହୁଁ ମାନବ
ହୁଅ ସଚେତନ
ଏହି ଭାବେ ଆମ ଜୀବନ ,
ବଞ୍ଚି ମରୁଥାଇ
ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିଆଇ
ବିଜେତା ବୋଲାଇ ବିଜ୍ଞାନ ।।୬।।

ବିଜ୍ଞାନ ପଞ୍ଜୁରୀ
ମଣିଷ ଗଢାଇ
ରଖିଲା ପୃଥିବୀ ରାଣୀକୁ ,
କରିଥିବା ଫଳ
ଆପେ ଭୋଗ କଲା
ଦୋଷ ଦେଉଅଛି ଭାଗ୍ୟକୁ ।।୭।।

ହତଶିରୀ ପରି
ମଥା ପିଟୁଥାଇ
ଭବିଷ୍ୟତ ଆମ ବେକାର ,
ଶୂନ୍‌ଶାନ୍ ପୂରା
ବିଶ୍ଵ ଛାତିତଳ
ଦିବସ ହୋଇଲା ଅନ୍ଧାର ।।୮।।

*************
ଜଗତସିଂହପୁର 
**************

ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ