ବିସ୍ମୟ ଜାଗେ ମନେ

କୈଳାସ ଚନ୍ଦ୍ର ପାଢ଼ୀ 

     







ଅତୀତକୁ ଆଜି
ଓଲଟି ଚାହିଁଲେ
          ଆଖିରେ ଜାଗଇ ଲୁହ,
କି ଥିଲା ଏ ଦେଶ
କି ହେଲାଣି ଆଜ
          କିଏସେ କହିବ କୁହ ?
ଯେ' ଦେଶ ମାଟିରେ
ମହମହ ହୋଇ
          ଚନ୍ଦନ ବାସୁଥିଲା,
ସ୍ନେହ ଓ ପ୍ରେମର
ମନ୍ଦାକିନୀ ଯେ
          ଉଲ୍ଲାସେ ଝରୁଥିଲା ।
କେମିତି ବଦଳି ଗଲା ??
ଜଣ ଜଣ କରି
ପଚାରେ ସଭିଙ୍କୁ
           କହିବକି କିଏ ଭଲା ।

ଆଜି ଏ ମାଟିରେ
ଅମୃତ ନାହିଁ
           ଭରା ହଳାହଳ ବିଷ,
ବିଷର ବଳୟେ
ଜଳି ଯାଉଅଛି
           ମଣିଷ ଓଠର ହସ ।
ଶକୁନି ରଚୁଛି
ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଏଠି
           ଆତ୍ମୀୟତାର ଛଳେ,
ହୃଦୟ ତଳେ ତା'
ଲେଲିହାନ ଶିଖା
          ପ୍ରଖରୁଁ ପ୍ରଖର ଜଳେ ।
ବୁଝିବାକୁ କାହିଁ ବେଳ
ସାରୁ ଭିତରର
ମାରୁକୁ ଖୋଜିଲେ
          ଚାଲିବ ଝିମିଟି ଖେଳ ।

ଖେଳ ତ ଚାଲିଛି
ଖେଳୱାଡ଼ ଏଠି
          ତାଳିକୁ ରହିଛି ଚାହିଁ,
ଦର୍ଶକ ଏଠି
ଭକୁଆ ବନିଚି
           ମାୟା ତା'ର ବୁଝିନାହିଁ ।
ହାରିବା ପାଇଁ ସେ
ନେଇଛି ବଇନା
           ଦେଶ ବଦନାମ ହେଉ,
ନିଜେ ଜୀଇଁଥିଲେ
ବାପର ନାଁ ତ
           ମରୁଛି ଯେ' ମରିଯାଉ।

ସବୁ ଏଠି ଚାଲେ
ଉପରେ ଉପରେ
           ଭିତରକୁ ପଶେ କିଏ ?
ବହୁରୂପୀ ତା'ର
ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ରଚି
           ଭଗବାନ ସାଜୁଥାଏ ।
ବିସ୍ମୟ ଜାଗେ ମନେ
ସୁପ୍ତ ଚେତନା
ଜାଗ୍ରତ ହେବ
           ଅବା ଆଉ କେତେଦିନେ ?
     କୁମାରପୁର - ଭଦ୍ରକ                        
ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ