ବନ ମହୋତ୍ସବ

   ଗୋଦାବରୀଶ ଦାସ 
   (ସଂସ୍କୃତ ଶିକ୍ଷକ)              
ଆଦିମ ଯୁଗରୁ    ବଣ ଜଙ୍ଗଲରେ
      ମଣିଷ କରିଛି ବାସ
ଫଳମୂଳ ଖାଇ  ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇ
      କରିଲା କ୍ରମ ବିକାଶ ।
ପାହାଡ଼ ତଳରେ  ନଦୀ ଉପକୂଳେ
      ତିଆରି କରିଲା ଘର
ଚାଷବାସ କରି  ସଭ୍ଯତା ଗଢିଲା
       ବୃକ୍ଷ ଚିର ସହଚର ।

ଘର ପାଇଁ ବୃକ୍ଷ  କାଠ ଯୋଗାଇଲା
       ଖାଇବାକୁ ଦେଲା ଫଳ
ରୋଗ ବଇରାଗ  ଦୂରେଇ ଦେବାକୁ
      ସଦା ଦେଲା ଚେରମୂଳ ।
ଶୁଖିଲା କାଠକୁ  ଜାଳେଣି କରିଣ
       ମଣିଷ ରାନ୍ଧିଲା ଖାଦ୍ଯ
କାଠର ଗଣ୍ଡିକୁ  ଖୋଦେଇ କରିଲା
      ତିଆରିଲା ନାନା ବାଦ୍ଯ ।

ମୁନି ଋଷିମାନେ  ଅରଣ୍ଯ ମଧ୍ଯରେ
        ସୃଷ୍ଟି କଲେ ତପୋବନ
ବନ୍ଯଜନ୍ତୁ ଗଣ  ହୋଇ ଏକମନ
    ଭ୍ରମିଲେ  ନିର୍ଭୟେ ବନ ।
ଅଙ୍ଗାରକାମ୍ଳକୁ  ଶୋଷଣ କରିଣ
        ବୃକ୍ଷ ଦିଏ ଅମ୍ଳଜାନ
ଶୁଦ୍ଧ ବାୟୁ ଟିକେ  ଦେଲା ସେହି ବୃକ୍ଷ
        ରଖିଲା ଆମ ଜୀବନ ।
ମୃତ୍ତିକା କ୍ଷୟକୁ    ରୋଧ କରି ବୃକ୍ଷ
      ମାଟି କଲା ସଂରକ୍ଷଣ
ନିର୍ଭୟରେ ସର୍ବ    ବନ୍ଯ ଜନ୍ତୁଗଣ
       କରୁଥିଲେ ବିଚରଣ ।
ବନ୍ଯା ବାତ୍ଯା ସବୁ  ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି
       ମରୁଡିକୁ କରେ ଦୂର
ବିପଦେ ଆପଦେ   ରକ୍ଷା କରିଥାଏ
       ବୃକ୍ଷ ଆମ ଦରକାର ।

ଜଳ ସ୍ତରକୁ ସେ  ସାଇତି ରଖିଛି
      ଅଳପ ଗଭୀର ତଳେ
ଅଧମ ମଣିଷ  ବୁଝି ପାରେନାହିଁ
     ଗଛକୁ କାଟଇ ହେଳେ ।
ଝୁଣା ଲାଖ ମହୁ  ପ୍ରଦାନ କରଇ
       ବୃକ୍ଷ ତ ଆମର ବନ୍ଧୁ
ଆମ ଜୀବନକୁ  ବଞ୍ଚାଇ ରଖିଛି
      ଜୀବନର ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ।
ନବୁଝି ମଣିଷ   କାଟି ପକାଉଛି
      ପ୍ରତିଦିନ କେତେ ବୃକ୍ଷ
ଜଙ୍ଗଲ ସମ୍ପଦ   ନଷ୍ଟ ହେଉଅଛି
    ଶୂନ୍ଯ ଯେ ଧରଣୀ ବକ୍ଷ ।

ବରଷକୁ ଗୋଟେ  ଗଛ ଲଗାଇଲେ
       ହସିବ ଧରଣୀ ରାଣୀ
ଆମ ପରିବେଶ  ସୁନ୍ଦର ହୋଇବ
     ଫଳ ଦେବ ମନଜାଣି ।

ଉଣିଶ ପଚାଶ  ମସିହା ବେଳରୁ
     ସରକାର କଲେ ନୀତି
ଜୁଲାଇ ପ୍ରଥମ   ସପ୍ତାହ ହୁଅଇ
    ବନ ମହୋତ୍ସବ ରୀତି ।
ବୃକ୍ଷ ହିଁ ଜୀବନ   ବୃକ୍ଷ ହିଁ ପରାଣ
       ବୃକ୍ଷକୁ ନକର ତୁଛ
ଜୀବନରେ କେବେ  ଭୂଲିଯିବା ନାହିଁ
      ଲଗାଇବା ପାଇଁ ଗଛ ।
 ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
ଶଙ୍ଖମୂଳ , ରଣପୁର , ନୟାଗଡ଼ 
ଜୟ ସାହିତ୍ୟ, ଜୟ ସମାଜ